Deiboek  Mei 2005

Sinds gister eet ik op de oude manier, dus mijn brood zelf kauwen en niet malen en dat vind ik wel een behoorlijke mijlpaal. Wel zit ik heel lang te kauwen maar dat gaat vanzelf wel sneller. Ik weet nog dat een revalidatiearts er hartelijk om lachte want dat was immers ondenkbaar, maar doe het lekker toch, puh. 

Sinds een week sta ik weer rechtop. Twintig minuten rechtop op een plaats en ik vind steun bij een paal. (ja, ik sta voor paal) Inmiddels merk ik aan mijn lijf dat ik zo ergens heel wil stappen en denk dan o nee dat kan ik immers niet.....

Met LOGO oefen ik weer te drinken en dat gaat heeeeeeel langzaam,maar in ieder geval smoor ik niet in de paar slokken karnemelk die ik neem.
Het zijn dus allemaal mijlpalen in mijn leven en dat terwijl artsen zeiden dat ik het redden niet waard zou zijn.

Marjan