Deiboek oktober 2005

Vijf jaar geleden ben ik door een complicatie bij een operatie in coma geraakt, deze duurde 3 weken, maar 3 weken zou je zeggen maar dat heeft zo een enorme impact op mijn spiermassa's gehad dat ik , eerst lockedin, in een rolstoel belandde. LOCKEDIN WIL ZEGGEN DAT IK NERGENS NOG CONTROLE HAD ALLEEN MET MIJN OGEN KON KNIPPEREN. Dan word je ineens wakker in een verpleeghuis. Daar werd ik verzorgd maar werd nooit rechtstreeks iets tegen me gezegd totdat ik muziektherapie kreeg en de muziektherapeute,Anne, me recht in het gezicht zong en dat had wel zo'n enorme indruk op me dat ik alleen nog kon huilen. Zij was de eerste die in de gaten kreeg dat ik meer was dan een zak botten. Sindsdien ben ik gaan knokken en is er wel duizend keren tegen mij gezegd dat zoveel bewegen geen zin had, maar ik kan wel zeggen dat je door te bewegen, zoals ik doe op een elektrische fiets heel erg lekker warm wordt en het is heerlijk als je bloed rond stroomt in je aderen.
Inmiddels ben ik 4 jaar bezig om van nix weer een persoon te worden want ik heb ook nog de prettige bijkomstigheid dat bewegen bij mij ook genezend werkt. Heb inmiddels mijn bril al twee jaar niet op omdat ik zeer slechtziend was, ik zag met bril nog veel minder maar het beeld was wel veel rustiger.
Zo langzamerhand was ik wel weer es nieuwsgierig naar mijn oogsterkte, dus ik naar mijn opticien. Bij haar aangekomen ontdekten we dat mijn ogen heel sterk veranderd was en dat er van slechtziendheid helemaal geen sprake meer was en dat ik ook geen leesbril meer nodig zou hebben.
Over een tijdje ga ik naar de oogarts om es te controleren of het nog steeds verandert.

Marjan